Happy rainy day?

Kijkend naar de regen, met de tweede set droge kleren aan vandaag voel ik mijn energie langzaam minder worden. Ik bewonder de mensen die zich niets van de regen aantrekken. Mijn jongste dochter kreeg een uitnodiging voor een kinderfeestje: bikini of regenpak mee, we gaan naar buiten. Zij wel.

Ik ga alleen naar buiten met regen als t echt moet.

Zo heb ik jaren geroepen dat ik echt niet van kou hou en ook niet van nat en donker. Geef mij maar een tropisch strand met warme zon. 

Zo langzamerhand heb ik ervaren dat het een niet zonder het ander kan. Geen licht zonder donker, geen berg zonder dal, geen vreugde zonder verdriet. Dat begrijpen is een ding, maar er dan nog vrede mee hebben is weer wat anders.

Tot ik op de facebookpagina van Kit Le Large terecht kwam. Heerlijke vrolijke kunst, waar ik blij van word. Op 1 van haar vrolijke tekeningen staat 'Gelukkig zijn is het eenvoudigste wat er is: doe gewoon dingen waar je blij van wordt.'

Dat klinkt heel makkelijk en ergens weet ik dat ook wel. Ik heb nog 3 kwartier voordat ik door de regen naar het hockeyveld moet. Ik ga mijzelf nu blij maken met een heerlijke homemade cafe latte, ergens ligt vast nog wel wat lekkers voor erbij, ik ga op de bank zitten en er heel erg van genieten.

Het idee geeft me al een goed gevoel. 

Op een kunstkaart van Kit Lelarge zie ik staan: Rustig zitten niets doen, de lente komt en het gras groeit vanzelf.....

Haha zo is het, ik hoef niets te doen, kan mij die regen schelen, de lente/zomer komt vanzelf. Gewoon dingen gaan doen waar je blij van word!

Veranderen wat goed is ????

Als iets goed is, zelfs meer dan goed. Als iets een geluksgevoel geeft, een vrijheidsgevoel, altijd fijn en altijd gezellig is, altijd samen, nooit eng….. waarom zou je dat dan toch willen veranderen?

Omdat verandering energie geeft, nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden. Maar leg dat maar eens uit aan je 10 jaar oude dochter als je vertelt dat onze legerbus, de camper verkocht wordt.

Haar hart brak, tranen vloeiden over haar wangen en ze keek ons aan met een blik: hoe kunnen jullie dat doen. Ons huisje op wielen daar mag niemand anders aankomen. En ik voel met haar mee. Onze groene stalen ros die ons 10 jaar lang gebracht heeft waar we wilden zijn, die we stap voor stap zelf omgebouwd hebben tot geweldige kampeerbus. De plek waar we samen zijn, waar het goed is en waar we beseffen dat we verder weinig nodig hebben dan dat.

Verdriet werd omgezet in actie: tekeningen met leuzen “hij wordt NIET verkocht” werden in ons huis opgehangen. Dreigingen dat ze tegen de koper ging zeggen dat de het een roestige ding is slingerde ze ons om de oren. En als ik haar aankeek kwam er weer een traan en alsof dat nog niet genoeg duidelijk maakte, een tekening met I love bus.

De koper kwam toch, een hele sympathieke man uit Belgie. Al 5 jaar op zoek naar zo’n bus. Met thuis een plek waar de bus binnen kan staan. Iemand die de bus, onze bus zal koesteren. Samen met zijn vrouw en hond. Een betere nieuwe eigenaar is er niet.

Soms moet je een deur dicht doen om een andere, nieuwe deur open te kunnen doen. Een verrassing wat er dan komen gaat. Alsof er opeens weer een veld met mogelijkheden voor je voeten ligt. Alsof je hersenen ook weer creatief en anders gaan denken. En dat geeft energie, een goed gevoel. Een gevoel waar wijzelf weer heel blij van worden.

Bedankt trouwe bus, voor 10 heerlijke jaren. Onze wegen scheiden zich binnenkort, maar het is goed. Voor allebei nieuwe kansen.

En lieve Lola, ik begrijp jouw verdriet. Jouw verdriet mag er zijn.En de tijd gaat ons leren wat wijsheid is. Blijven bij het oude of de deur openzetten voor nieuwe kansen?