IVA mannen!

De vakantie is echt voorbij en dat brengt ook wel weer een vertrouwde sfeer in ons dorp Driebergen. Alle campinggasten zijn uit de AH verdwenen, de mariniers uit Doorn, rennen hun rondjes weer en de IVA mannen zijn ook weer terug.

De IVA is hier een hele bekende Businessschool in het dorp. Kort door de bocht: daar worden de autoverkopers opgeleid.

Om alvast aan die rol van verkoper te wennen, worden de studenten geacht om elke dag strak in pak te verschijnen. Ik vind het weer een geweldig gezicht. Op oude studentenfietsen maar in pak rijden ze over de winkelstraat. Tussen de middag wordt Bakker Bart of de Ah bestormd door deze mannen in pak. De een loopt er nog wat onwennig in rond, de ander voelt zich er al redelijk in thuis.

Want tja..kleren maken de man. Maar daar zit het hem nu juist.

Straks in de garage word ik waarschijnlijk keurig aangesproken door een afgestudeerde IVA-man. Ik krijg vast een lekker bakkie koffie in een plastic bekertjes met een welgemeende glimlach. Ik word continu met u aangesproken, daar is niks mis mee.

Echter mannen: realiseer je dat jullie in je pak nu ook al opgemerkt worden. Het staat nog een beetje op jullie voorhoofd dat je dat pak niet voor de lol draagt maar dat je bij de IVA hoort.

Dus een beetje meer ernaar gedragen mag best: een oud vrouwtje voor laten gaan  bij de kassa mag best.  Op staan van het bankje als er iemand met kleine kinderen een plek zoekt is ook geen schande. En in plaats van om mijn boodschappenkarretje heen lopen, had je best even mogen helpen om over  die scheve stoeptegel heen te komen.....

Want helaas voor jullie brengt het pak toch een bepaald verwachtingspatroon met zich mee.

Gelukkig kun je je nog verschuilen achter het feit dat je nog student bent, dus het wordt je vast wel weer vergeven. Maar toch... kleren maken echt de man, misschien kunnen jullie er af en toe eens aan denken.

Tijd om te relativeren..tijd voor vakantie!

9 Jaar na de verbouwing is het toch wel weer tijd om de muren een goede lik verf te geven.  Het plafond waar de jus-spatten ook al 3 jaar zitten kan nu wel een nieuwe laag verf gebruiken. En als je dan toch begint, dan moeten de kozijnen ook want die blijken opeens vergeeld.

En zo kwam het dat mijn vriend en ik tussen het werken door druk aan de slag gingen in de woonkamer. Onze dochters vonden het totaal overbodig. De muur was toch al wit? 

Overtuigd van ons eigen plan verfden we stug door. Elke dag dat het langer duurde kwam er commentaar dat je na 1of 2 keer schilderen echt geen verschil zag hoor, dus waarom deden we het nou toch?

Nou is schilderen ook niet mijn favoriete bezigheid, maar een lange muur witten werkt ook wel meditatief. Je gedachtes dwalen lekker af en zo dacht ik aan alle heerlijke vakanties die we met of zonder kinderen beleefd hadden. Opeens dacht ik aan onze tocht door Nepal. Hoe we sliepen bij de mensen thuis en hoe we een glimp van hun gezinsleven op hebben gevangen. De kinderen die speelden met een zak rijst en daar de hele middag zoet mee waren. Het hele gezin 's avonds rondom de houtkachel. Wat mij het meest bij gebleven is, is het geluk dat zij uitstraalden. Met zo weinig tevreden zijn. Hun huis bestond uit dunnen stenen muren met wat triplex wandjes als binnenmuren. 

En opeens kon ik weer relativeren: wat maak ik me hier druk of de muur wel witter dan wit is. Of het kozijn echt veel beter in de verf staat, als ik echt de laatste laag nog een keer eroverheen smeer. Alsof gelukkig zijn daarvan afhangt!

Mijn meiden hadden weer eens helemaal gelijk. Je ziet het verschil echt niet, wit is wit en goed is goed. En zo niet dan niet. Tijd voor vakantie, tijd om alles weer in het juiste perspectief te gaan zien, tijd om weer te gaan beseffen wat echt belangrijk is in het leven.

Dus zon en vakantie: we komen eraan !!!!

Beste Rob, wilt u gaan zitten ?

Sommige dingen zijn leuk en kunnen nog leuker. Maar sommige dingen zijn niet leuk en kun je ook echt niet leuker maken.

Een tijd geleden ben ik gestopt met het lezen van de krant en het volgen van het 8 uur journaal. Bevalt prima. Het nieuws dat ik echt moet weten komt toch wel naar mij toe en ik gooi mezelf niet meer vol met allerlei negatieve berichten.

Tot van de week, lekker bakje koffie en voor ik het door had,  vanuit oude gewoonte, het journaal aangezet. En daar gingen we weer: eurocrisis hier, oorlog daar. Maar dat vond ik op dat moment nog niet eens het vervelendste.Het vervelendste vond ik de nieuwslezer!

Hij was gaan staan! Lekker volop in beeld, met drukke achtergrond alle treurigheden voorlezen.

Alsof hij een flitsende nieuwsshow aan het presenteren is. Wat is dit?

Het nieuws is niet leuk, zal nooit leuk worden en ga ook vooral niet proberen om het leuker te maken.

Hierbij een oproep: Geachte Rob Trip, ga alstublieft gewoon lekker zitten bij het voorlezen van al deze ellende. Dat brengt tenminste nog een beetje rust bij het horen van weer aardschokken in Italie.

Doet u nu maar gewoon, leuker kunt u het echt niet maken.

Zo, ik heb gezegd. Nu even mijn wijntje veel leuker maken met een heerlijk zak chips!

Stress-aanpas-knop.

Als mijn kinderen zich druk maken voor spannende dingen dan heb ik daar alle begrip voor. Soms komt daar zelfs buikpijn bijkijken. Buikpijn voor een spreekbeurt, buikpijn voor het leuke juffenfeest of de uitvoering van streetdance. Als moeder leef ik mee, ik erken hun gevoel, ontzie ze een beetje, zet een extra kopje thee.
Kortom ik pas me een beetje aan en probeer de sfeer zo relax mogelijk te houden. Ookal heb ik het zelf druk, ergens zit een knop die ik voor hen omzet.
Echter was ik van de week degene met zenuwen in het lijf. In mijn hoofd was ik al een maand met een presentatie bezig en nu kwam hij wel erg dichtbij. De douchedeur had mijn speech al 8 keer gehoord, alles was voorbereid maar de zenuwen leken nog niet overtuigd. Ja op zo'n moment kunnen ook moeders net even wat minder hebben. Maar denk je nou dat mijn meiden daar rekening mee gaan houden?
No way, lekker zeuren, veel ruzie maken, liefst om en om, overal boos om worden en vooral nergens aan meewerken.
Nou vraag ik je: ben ik nou gekke Henkie die zich loopt aan te passen of gaat die aanpasknop op latere leeftijd vanzelf ergens groeien?
Het zal toch wel...toch ????

Zijn zoals je bent.

Vandaag bij een collega een heerlijk ontspannende en verhelderende cranio-sacraalsessie ontvangen. Dat gaat niet alleen over fysiek ontspannen, maar ook over wat zit erachter? Waar komt die spanning vandaan en wat gebeurt er met je als er ontspanning komt?

Bij zulke sessies kom ik altijd weer patronen van mijzelf tegen. Ik handel volgens een patroon, maar waarom eigenlijk? Is de houdbaarheidsdatum van dit patroon niet allang verstreken?

Soms als ik naar mijn kinderen kijk, denk ik, goh wat moeten zij nog veel leren.

Maar kijk ik nog beter, dan komt er opeens een ander inzicht. Mijn meiden zijn zoals ze zijn en zoals ze horen te zijn.

Zitten (nog) niet vast in patronen, behalve in patronen die ik als opvoeder misschien al gecreëerd heb (oeps…).

Kinderen zijn zo wijs: ik ben zoals ik ben. 

Nu ik nog… niet het patroon volgen van anderen, van opvoeding, van leraren.

Zijn zoals je bent. Kan toch niet zo moeilijk zijn ?

Voel je goed, kijk naar...een ander!

Jezelf zijn, leven vanuit jouw eigen kracht. Geluk uit jezelf halen, en zo weet ik er nog wel een paar. 

Elke dag in de massage-praktijk ben ik hier mee bezig.

Maar soms liggen de zaken net even anders.

Zo kwam ik vandaag een pashokje uit in een nieuwe broek en shirt. Heel kritisch stond ik mijzelf te bekijken in die enorme passpiegel. Hmm kan dat echt wel, heb ik niet een buikje in dit shirt, geen dikke kont in deze broek?

Naast mij kwam een dame het pashokje uit met een hele leuke jurk, stond haar oprecht goed. Maar ach… opeens viel mijn buik en kont helemaal in het niets.

Geluk uit jezelf halen, zelf zorgen voor een goed gevoel maar oh wat heerlijk als je daar soms een ander stiekem heel even voor kan gebruiken…….

Spiegeltje spiegeltje.

Mopper mopper als de kinderen weer eens van allerlei andere dingen doen dan wat ze eigenlijk zouden moeten doen.

Niet spelen tijdens het eten, kleed je nou verder aan in plaats van je lego afbouwen...

Totdat ik 1 opmerking naar mijn hoofd kreeg: "mam, als je zegt dat we gaan, dan gaan we ook!"

Ja maar, als ik toch nog even de was inzet dan is hij klaar als we terug komen. En als ik toch naar boven loop dan kan ik gelijk dit meenemen en direkt opruimen. Dat heet multi-tasken...

Oeiiii. Bij mij heet het multi-tasken en bij de kinderen heet het niet kunnen focussen en snel afgeleid. Bij mij heeft het een hoger doel (namelijk vooruit zien), bij de kinderen is het onnodig om andere dingen erbij te doen.

Oeps, bepaal ik dat? Hebben zij ook niet een hoger doel voor zichzelf ? (namelijk dan kan ik later direkt verder spelen of...).

Spiegeltje, spiegeltje. Ik heb weer wat geleerd.

Dus als ik nu zeg We gaan! Dan gaan we. Als ik roep Eten! Dan eten we. Goh wat een rust geeft dat. 

Gewoon even niet.

Tijd voor een nieuw blog vond ik. Maar waarover?
Tijdens het 8 uur journaal zat ik te luisteren naar een zogenaamde deskundige die alles wat hij vertelde met 3 extra zinnen benadrukte. Hij maakte zijn punt, dus waarom nog al die extra zinnen?
Irritant vond ik dat.
Wat wordt er veel gezegd zonder dat dat hoeft. Ik heb daar zelf ook lang aan meegedaan. Bang dat er stiltes zouden vallen en dan onnodige dingen gaan zeggen: "goh wat is het nat buiten." Of "goh, het is echt druk hier" of meer van dat soort info. Alsof de ander dat nog niet opgevallen was.
Dus waarom weer een blog als er gewoon even niets te melden is? Waar ben ik bang voor als ik even niets zeg?
Gewoon even niks, gewoon even stil...he heerlijk!

Jezelf zijn.

Mijn missie in de praktijk is om mensen weer zich zelf te laten zijn. Te laten voelen hoeveel spanning er in het lichaam is en om te kijken of dat op dit moment nog nodig is of kun je gewoon zijn wie je bent.
Maar toen kwam er een bezoeker die mijn missie even aan het wankelen bracht.
"Jezelf zijn" zei hij en het was even stil.
Hij vroeg of ik alle diploma's aan de muur echt nodig had om mijn beroep goed uit te kunnen oefenen. Na even nadenken antwoordde ik dat dat niet zo was. Een paar wel, maar een paar diploma's zijn er ook omdat er mensen zijn die dmv een diploma zekerheid willen of ik echt wel weet waar spieren zitten of waar reflexpunten te vinden zijn.
Dat bevestigde hij en dacht zelfs dat 95% van alle mensen afgaan op zo'n papiertje zonder echt af te gaan op jou als persoon zelf. Deze bezoeker had ontdekt dat hij in die wereld leefde. Een wereld waar het draait om titels, vandaag ben je heel wat maar zeg je iets wat niet past bij de verwachtingen van je titel dan ben je morgen niks meer. En in die wereld verdiende hij wel zijn geld,
hoe kun je dan jezelf zijn?
Ja, daar stond ik dan. Hoe kan ik vanuit mijn praktijk daar nu wat aan doen?
Al snel werd mijn gevoel voor mijn missie alleen nog maar versterkt. Je kunt jezelf zijn, voel of alle spanning in je lijf nog nodig is. Op het moment dat je kunt ontspannen, doe het dan ook. En als je vindt dat je een rol moet spelen kun je die gaan spelen met de bijbehorende spanningen, maar... daar kies je op dat moment zelf voor.
Ik kan je laten voelen hoe je jezelf kunt zijn, maar heb jij het lef om daadwerkelijk jezelf te worden?
Als er 1 schaap over de dam is, hoeveel drs. en professorschapen zullen er dan volgen?

Wat een bloem al kan doen.

Met 2 dochters voor een bloemenkraam ontstond er een aardige discussie over welke bloemen we wilden kopen. Ik ging voor tulpen, maar de dames vonden een gemengde roodkleurige bos echt veel mooier.
De koopman stond het met een schuin oog te bekijken en vroeg maar niks.
Mijn poging om recht op de tulpen af te lopen werd onderuit gehaald met een 'nu ben ik aan de beurt om te kiezen hoor. '
Ik vond het geen mooie bos, het was voorverpakt in zo'n benzinepomp-papiertje.
Ergens streelde het mijn ego dat mijn liefde voor bloemen blijkbaar doorgegeven is en daarom ging ik overstag. De gemengde rode bos.
Maar eigenwijs als ik ben nam ik toch ook 'mijn' tulpen mee, want dat zat in mijn hoofd.

Eenmaal thuis staat alles nu mooi in de vaas en verhip: die gemengde bos staat toch mooi! Heel verrassend, fris en eens een keer heel wat anders.
Elke keer als ik de kamer binnen kom, geniet ik weer.

Je eigen starre ideeën loslaten, en openstaan voor anderen. Goh wat kan dat een verhelderend, verrassend effect hebben!

Go for It! Of toch niet?

Een nieuw jaar, een nieuwe start. Herstelt van een knieblessure, nieuwe hardloopschoenen aan laten meten en dus gaan! Helaas is mijn loopmaatje nog wel geblesseerd, dus ik moet het even in mijn eentje doen.
Iphone aan de arm, runkeeper.com geinstalleerd zodat ik na elke km op de hoogte wordt gehouden van afstand en snelheid. Oortjes in en lekker op muziek een stukje rennen.
Ik ben er klaar voor.
Verdorie waarom wappert dat snoertje de hele tijd tegen mij aan? Even stoppen en snoertje in mijn shirt proppen, zo klaar en verder.
Jemig, de ontvangst valt uit. Dan maar eigen muziek opzoeken en weer gaan.
Best lastig die verschillende ritmes in de nummers.
Oke. lekker nummer nu, dus rennen maar. Nee he, gaat de telefoon. Ik neem natuurlijk niet op want ik ben nu met hardlopen bezig en niet met andere dingen. Zal de muziek nu vanzelf weer aangaan of hoe werkt dat met zo'n iphone ?
Ja we kunnen weer, goh toepasselijk Another 45 miles to go van Golden Earring. Nou ik niet hoor 5 km is vandaag genoeg. Oh Runkeeper begint te praten. 2Km, average speed ... en current speed...
Waarom blijft dat recheroortje nou niet zitten? Heb hem al 4 keer goed gedaan, links zit beter.

Voor mij loopt een man, jaar of 65 denk ik. wat loopt hij mooi steady. 1 Ritme, stevige pas, armen rustig naast zijn lichaam. Na een paar minuten loop ik naast hem. "U ziet eruit als een ervaren loper", hoor ik mezelf zeggen door de muziek. (Als ik mijn oortjes uithaal krijg ik ze zeker niet meer goed).
Ach, zegt hij. Je moet niet zo hard willen gaan. Gewoon rustig lopen en genieten.
"Hoever gaat u vandaag meneer?'" Ik denk een kilometer of 15", zegt hij "Zoiets of iets meer of iets minder.

Een kilometer of 15 denk ik? Zover in alle rust?? Dat moet heerlijk zijn. Ik ben al blij als ik vandaag de 5 haal. Mijn gedachtes lezende zegt deze man: rustig aan, je wilt veel te snel.

En opeens heb ik het weer: Ilse, waar ben je in hemelsnaam mee bezig? Ik stop direkt. Ruk die oortjes uit de iphone en berg ze op. Haal diep adem, kijk naar de mooie bomen en lucht om me heen en start opnieuw. Lekker rennen in rustig tempo. Ik en het bos op een woensdagmorgen. Alsof alle vogels mij toefluiten. In een cadans hoor ik steeds de wijze woorden, rustig lopen en genieten.
Meer is niet nodig, zo simpel en ik trapte er weer in.

Voor 'Vrouwen met ambities.'

Ik lees het tijdschrift LOF. "Voor vrouwen met ambities"

Leuk blad maar bij 1 artikel voel ik mijn wenkbrauwen opeens fronsen: voor de zoveelste keer lees ik een verhaal van een vrouw  die 'het heerlijk vind om werk te combineren met de zorg voor de kinderen.'

Opeens vind ik deze opmerking heel raar; fijn vinden om werk te combineren met zorg voor het gezin.

Deze past in het rijtje:  fijn dat ik alle ballen in de lucht kan houden...

Typische vrouwelijke uitdrukkingen.

Heb jij weleens een  man / vader zo'n opmerking horen zeggen? Ik nog nooit!

Vrouwen voelen werk, moederschap, echtgenoot zijn, vriendin,  als verschillende rollen die ze de dag door spelen.

En we zijn er nog trots op ook dat het ons lukt om al die rollen te spelen. Want vrouwen kunnen meer dan 1 ding tegelijk, dat is onze kracht niet waar? Intussen worden we er wel behoorlijk gestressd van, want zoveel rollen....

In hetzelfde tijdschrift wordt aandacht besteed aan een vrouw die door yoga ontspant tussen alle drukte door. 

Daar kunnen we weer van leren.

Maar voor alle vrouwen die niet elke dag in yogahouding  de dag willen eindigen hier een manier om ontspannen te worden en te blijven: stop vanaf morgen met het spelen van al je rollen! Leef het leven, je speelt niet jezelf, je bent jezelf. Je speelt niet de werknemer, je bent het. Je speelt geen moeder, je bent moeder. En dat kan allemaal tegelijk. 

Ervaar maar eens hoe het voelt als je jezelf niet opsplitst in rollen. Dan heeft elke rol ook geen aparte agenda meer maar alleen die van jou als jezelf. Je hoeft dan niet trots te zijn dat je werk en zorg kan combineren, want dat gebeurt vanzelf al. Door gewoon jezelf te zijn, jezelf in je werk, jezelf als moeder enzovoort.

In hetzelfde tijdschrift reisde een vrouwelijke co-director van Global Leaders Academy helemaal naar India om zich één te voelen, een geïntegreerd mens.

Ik verzeker je: als jij morgen opstaat gewoon als jezelf, dan gaat de rest vanzelf en voel je je echt relax.  Het leven is er om te leven, niet om te spelen alsof. Daar hoef je helemaal niet eerst voor naar India, pfff, zo hé dat scheelt weer een hoop tijd!