Op naar die vrede op aarde!

Wat doen jullie met kerst? Een veel gehoorde vraag die best vaak met een zucht wordt beantwoord.
Kerst gaat voor velen gepaard met stress, is het niet om het eten dan wel om de verplichte bezoeken en de strijd naar welke familie op welke dag.
(Uitzonderingen daargelaten natuurlijk).
Toch gaat het om vrede op aarde, naar het op zoek gaan naar de verlichtende ster.
Waarom is dat dan toch zo moeilijk te vinden?
Omdat wij het onszelf zo moeilijk maken. Het heeft allemaal te maken met verwachtingen. Verwachtingen die jij hebt ten aanzien van een ander.
Als voorbeeld: ooit was ik eens boos op een vriendin die mij pas na 4 maanden vertelde dat ze zwanger was. Ik vond dat ik toch echt wel bij het rijtje van mensen hoorde die het minstens na de 12e week had mogen horen. Waarom vond ik dat? Omdat ik mezelf als goede vriendin beschouwde en de verwachting had dat ik dan DUS in een vroegstadium over zulke zaken geinformeerd hoorde te worden.
Maar is zo'n ingrijpende gebeurtenis niet iets waar deze vriendin zelf over mag beslissen? Juist, het had allemaal te maken met MIJN verwachting, waar zij niet aan voldeed.
Als je niets van de ander verwacht, word je ook niet elke keer teleurgesteld als de ander niet aan jouw verwachting voldoet.
Als je niets van de ander verwacht is de vreugde vele malen groter als de ander iets voor je doet, of voor je meeneemt of spontaan langskomt. Alles voelt dan opeens als een fantastisch, spontaan kado.
Vanuit je strakke stramien, je strakke patroon zie je opeens die verlichtende ster. De strakke touwtjes om je heen worden opeens losser.
Toen ik mijn jongste dochter vroeg van wie zij eigenlijk allemaal hield, antwoordde zij: "Van iedereen op de hele wereld."
En daar hebben we het antwoord; houden van iedereen op de hele wereld, zonder ook maar 1 verwachting daarbij en iedereen laten zijn zoals hij is en dan.... dan is er pas echt vrede op aarde!

Slechte grap.

Wat voel ik me ellendig...
Dacht zo ontzettend grappig te zijn....
Mijn kinderen hadden blij hun schoen gezet bij de achterdeur. Uit volle borst gezongen, schoenen vol met knutselwerkjes gestopt en water voor het paard. Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht.
En mama dacht: leuk een grapje, doen we net alsof hij dit keer door de voordeur is gekomen. Als eerste struikelt hij dan over die 100 paar schoenen op en om het schoenenrek.
Dus alle schoenen die mama-piet kon vinden waren gevuld met pepernoten en 2 schoenkadootjes lagen er ook nog ergens tussen.
De volgende ochtend hoor ik de meiden ontwaken: zachtjes gaan de kindervoetjes, trippel trappel de trap af, door de donkere gang en recht op hun doel af naar de schoenen bij de achterdeur......

Wat gerommel aan het gordijn bij 2 lege kinderschoenen en het bleef stil. Heel stil, doodstil.
Na 10 min. in mijn bed brak mijn hart en ik naar beneden. Op de bank 2 verdrietige, doch zichzelf groothoudende zieltjes. "Mam, er zit niks in de schoen...."
Mijn slecht gespeelde kreet "maar kijk nou in de gang" werd lauw ontvangen. Het leed was al geleden, de kleine schoenkadootjes maakten het iets minder wrang, maar ik voelde het nieuwe laagje eelt op hun hartjes ...
Van oude patronen moet je checken of de houdbaarheidsdatum nog klopt, maar van sommige oude patronen moet je simpelweg, afblijven!
Dank u sinterklaas voor deze wijze les.

Wijsheid.

Bijna elke dag in de praktijk probeer ik mensen hun eigen kracht te laten voelen en te laten vertrouwen op hun eigen intuitie. Ik voel hoe sterk de mensen zijn en hoop dat ze daar echt op durven te gaan varen.
Maar verbeter de wereld en begin bij jezelf, Ilse!
Vandaag weer een fantastische module afgerond van mijn opleiding cranio-sacraaltherapie. Werken met pasgeborene en kinderen. De laatste dag kwamen mijn eigen meiden om zich heerlijk te laten behandelen.  Ze lagen ieder voor zich te genieten op massagetafel.
1 Greep vond de jongste erg prettig en ik riep de hulp van een ervaren assistente in om die greep nog beter te kunnen doen.
Toen mijn dochter later het nog een keer wilde ervaren, wenkte ik alweer naar de assistente waarop mijn dochter (5 jaar oud en heel wijs) zei: "mam, je kunt dit echt wel zelf hoor!"
Tjonge jonge, intuitie is het sterkste wat je hebt, ik weet het zo goed en mijn dochter heeft helemaal gelijk:
ik kan het gewoon helemaal zelf..........
Wat een wijsheid.

Er was eens een paard.....

Er was eens een paard en een vrouw.Zij vonden elkaar wel interessant maar voelden zich  niet helemaal comfortabel in elkaars gezelschap.

Fysiek gaven ze elkaar de ruimte en bleven op afstand. De vrouw bedacht dat zij echt wel te vertrouwen was en stapte op het paard af. Het paard werd getriggerd en bleef staan maar zijn hoofd draaide steeds weg, van links naar rechts. Of het paard hield zijn hoofd hoog, hoog boven het hoofd van de vrouw.

Echt contact was er dus niet en dat werkte verwarrend voor paard en vrouw.

Tot de vrouw niet vanuit haar denken het signaal gaf dat ze echt wel te vertrouwen was en contact wilde, maar vanuit haar gevoel (vanuit haar buik) dit aangaf.

Het paard boog onmiddelijk zijn hoofd en begon tegen haar buik aan te duwen. Daarna keek het paard haar recht aan en was er echt contact.

Zowel paard als vrouw voelden zich ontspannen, er was mogelijkheid voor fysieke ruimte en ruimte op energetisch( emotioneel) gebied. Niemand die voor de ander dacht, zowel paard als vrouw handelden puur uit gevoel en er was contact.

Paard gaf een stevige maar vriendschappelijk duw met zijn hoofd en de vrouw gaf lachend als antwoord een aai terug en ze keken elkaar recht in de ogen. En er was ruimte en echt contact, puur contact.

Het paard, dat was Jilbo en de vrouw...dat was ik.

Vandaag in Woudenberg, tijdens fantastische coachingsessie.

En Jilbo en ik  leefden nog lang en heel gelukkig. 

Krijg niet de zenuwen!

                                                 
Als aankomend cranio-sacraaltherapeut vandaag weer een module afgerond: talking to the alarmclock. Wat dat is ?? Ontladen van je zenuwstelsel.
Kan dat? Ja dat kan! De eerste keer dat ik dat hoorde vond ik het al geweldig klinken en om zo'n ontlading te voelen is echt heerlijk.
Maar waarom laadt dat zenuwstelsel dan op? Ja inderdaad, vaak door stress. Je laadt op om over te kunnen gaan op actie.
Voorbeeld: Je leest rustig een boek op de bank, er is niemand thuis, de deur op slot. Opeens hoor je een vreemd hard geluid... Alle alarmbellen in je lichaam staan op red-alert, de adrealine giert door je lijf. Wat is dat en moet je wat doen?
Of je loopt door een hele drukke winkelstraat, je bent continu bezig mensen te ontwijken en je weg te vinden. Ook dan staat je zenuwstelsel op scherp en laadt op. Klaar om, mocht het nodig zijn, tot actie over te gaan. Een heel natuurlijk, dierlijk instinct. Je lijf is klaar om te vechten, vluchten of te bevriezen.
2 Voorbeelden die je kunnen overkomen, waar je niet altijd invloed op hebt.
Maar waarom zijn wij mensen zo stom om ons zenuwstelsel zelf op alert te draaien terwijl dat helemaal niet hoeft?
Wat doen we (bijna) allemaal als we wakker worden? We pakken de krant en laden ons op met nieuws, met 95% slecht nieuws. Laat maar binnen komen, het liefst nieuws van over de hele wereld, rampen, crisis, ongelukken. Alles waar je op dat moment niks mee kunt, maar waar je mee begint om je zenuwstelsel op te laden. Ook nog wat nieuws erbij waar je je (letterlijk) kapot aan kunt ergeren en het zenuwstelsel gaat weer een tikkie hoger. Dan nog even een sterke bak koffie erbij en hup je stelsel krijgt weer een tikkie erbij.
Je bent niet gewoon wakker om je dag te beginnen, je bent al in een hoge staat van paraatheid en eigenlijk moet de dag nog beginnen. Misschien begrijp je je eigen reactie nu als je je voorstelt dat je dan de file in rijdt en iemand laat jou er niet tussen... GGGRRRRRR hele lichaam van kaken tot tenen op slot en het is nog maar 9 uur 's morgens.....
Maar er is goed nieuws! Het kan anders! Probeer morgen ochtend maar: neem de tijd om wakker te worden. laat je hersens rustig ontwaken, geen stress voor de tijd. Neem een ontbijt zodat je binnenwereld ook kan ontwaken. Oke, beetje koffie mag. Lees niet de krant en kijk niet op je mobile naar nieuws of mail maar geniet van het wakker worden.
Ga dan naar je werk of je ding doen en voel eens hoe dat is voor jouw hoofd, jouw rug, jouw schouders alles.....
Haaaaaaaaa, wat een rust..................... voor jezelf en ook voor je omgeving.

Dank namens jouw eigen zenuwstelsel!

Hoe kan het dat ik MIj ben?

Dochter Anouk van 5 heeft een manier ontdekt om tijd te rekken voor het naar bed gaan. Namelijk vragen stellen. En vaak nog verdomde goede vragen ook.
Zo ook van de week:
"Mam, hoe kan het dat ik MIJ ben?"
Ik moest er zowaar een avondje over nadenken.
Hoe kan het dat ik MIJ ben? Het lijkt eenvoudig. Jij hebt deze papa en deze mama en daaruit ben jij geboren en dus ben JIJ nu JIJ.
Maar ben je nog wel JIJ? Vanaf dag 1, bepalen wij als ouders wat volgens ons goed voor je is. Ook leggen wij jou onze normen en waarden op. Vanuit onze visie bepalen wij voor jou wat goed is en wat fout is. Vanaf 2 1/2 ga je naar de peuter- en basisschool en zijn er juffen die jou van alles leren vanuit hun goed bedoelde visie en vanuit de visie die past bij de school.
Steeds meer mensen om jou heen weten opeens hoe het allemaal moet en sterker nog, er komen verwachtingen bij. Papa en mama verwachten dat je 'bedankt voor het spelen zegt' tegen een ouder. Maar misschien vond je het wel helemaal niet leuk en dan moet je nog bedanken ook, want dat 'hoort' zo.
Je mag niet zeggen als je iemand niet aardig vind, je moet rekening houden met de ander. En zo krijg jij allerlei regels, waarden en normen opgelegd vanuit de visie van anderen.
Dit gaat door zelfs als je volwassen bent. En dan ben JIJ opeens IEMAND met allemaal laagjes eromheen.

Ik realiseer me dat ik van dit inzicht wat jij nu aankaart, zelfs mijn beroep heb gemaakt. Via massage laat ik mensen weer voelen wie ze zelf zijn en voelen welke lagen zo langzamerhand over de houdbaarheidsdatum zijn en allang weg mogen. Het zijn oude patronen, visies en ook nog van anderen.

Door jouw vraag, Anouk, weet ik opeens dat het antwoord zo simpel is.
Uit 1 vader en 1 moeder ben JIJ geboren. Dat is het, niet meer en niet minder. Weg met alle normen, waarden, visies die anderen bedacht hebben. JIJ bent JIJ en als jij leeft vanuit je pure intuitie zoals je als pasgeborene al deed, dan krijg jij hulp/liefde waar nodig is en leef jij als JIJ op wilskracht en wijsheid.

Goh, het leven kan dus zo simpel zijn omdat jij JIJ bent en ik MIJ.
Ik hoop dat we daar samen nog heel lang van mogen genieten !

Van wie is de tijd?

Geen tijd, jouw tijd, mijn tijd, doe het in je eigen tijd. Tijd is een begrip wat mij opeens fascineert.
Tijd is iets magisch ongrijpbaar, grijpbaars.
Van wie is de TIJD eigenlijk? Van ons allemaal? Of heeft ieder een stukje?
Tijd houd je de hele dag bezig. Het begint al als je wekker gaat. Ben ik wel op tijd?
Tijd kan je blij maken maar ook irriteren.
Denk ik aan vrije tijd dan maakt de gedachte me al blij.
Als iemand mij op een vervelende manier ophoudt  (van de week weer zo'n vrachtwagen die ging lossen) dan word ik geirriteerd. Waarom moet dat nu in MIJN tijd?
Maar is MIJN tijd dan ook niet ZIJN tijd?
Als ik een afspraak heb met een iemand en hij komt zonder te bellen een kwartier later dan vind ik dat irritant. Naar mijn idee beschikt iemand dan gewoon ongevraagd over MIJN tijd.
Dan hebben we het nog niet gehad over de snelheid van de tijd. Bij een saaie klus gaat de tijd zo langzaam en bij iets leuks zo snel. Hoe kan dat nou toch?
Tijd heeft dus blijkbaar alles te maken met beleving.
Hoe je om gaat met tijd (time-managment), kunnen we vanaf nu noemen time-experience (hoe beleef je tijd?).

Waarom ben ik zo druk? Omdat ik 100 dingen in 'mijn tijd' prop en dat beleef als druk/hectisch.
Waarom krijg ik energie van sport of sociale gebeurtenissen? Omdat ik dat beleef als prettige tijd.
Als iedereen de tijd nu eens bewust op een prettige manier gaat beleven, maakt het niet meer uit of het mijn tijd of zijn tijd is, we worden er dan allemaal beter van.
Pfffff snap je het nog? Nu tijd voor koffie.

Ode aan deze mannen!

In het leven zijn er mensen die een beroep uitoefenen waarvan ik blij ben dat ik dat niet hoef te doen. Maar nog blijer ben ik dat er mensen zijn die dat beroep wel doen. En helemaal gelukkig word ik ervan als ik besef dat deze mensen mijn leven erg plezierig maken.
Denk bijvoorbeeld aan de vuilnismannen. Elke week sjouwen ze mijn veel te volle bak naar de vuilniswagen om te zorgen dat ik hem daarna gewoon weer kan vullen met mijn zooi. Je moet er toch niet aan denken dat zij dat niet meer zouden doen. Milaanse praktijken in Driebergen. Stinkende bakken naast de huizen, ratten in de straat. Dan zou mijn plezierige leventje toch opeens veel onaangenamer zijn.
Maar de topper van vorige week was, met stip (!) de bezorger van Albert Heijn.
Sinds een paar maanden hebben wij thuis AH.nl ontdekt en wat fantastisch dat elke keer de kratten boodschappen tot een 1/2 meter voor de koelkast worden neergezet.
Altijd op tijd, altijd vriendelijk, snel en een goedenavond kan er standaard vanaf! Geweldig!
Deze week stond er dus weer een AH bezorger voor de deur. Vlot werd de bestelling afgeleverd en wij wensten elkaar nog een prettige avond.
Genietend van weer een volle koelkast zat ik even later met een net bezorgde Jodenkoek + koffie op de bank.... gaat de bel.
"Nee he, ik zit net" ging door mijn hoofd terwijl ik met tegenzin naar de voordeur liep. Maar wie stond daar tot mijn grote verbazing???? Diezelfde AH bezorger!! "Alstublieft, ik had uw toiletpapier in de vrachtwagen laten staan en dacht ik breng het nog maar even......."
Nu kun je denken: dat is toch zijn werk? Maar daar gaat het niet om. Hij had ook een andere beslissing kunnen nemen wat betreft mijn toiletpapier.
Dus ik noem dit nou service! Had deze man dit niet gedaan, dan hadden we in ons gezin vast  minder plezierige momenten beleefd  deze week.....
Het lijken soms kleine onbelangrijke dingen, maar wat kunnen die je leven toch plezierig maken!
Voor deze week: Ode aan de AH bezorger!! Wie wordt het volgende week ?

Rust versus info. Pfffffff......

Wat een heerlijke dag! Ben de dag begonnen met een workshop 'Ruimte voor jezelf", yoga, meditatie en 2 1/2 uur 'niks' hoeven doen op het yoga-matje. Fantastisch!
Dat doet me denken aan vakantie: je hoeft niks. Hoewel onze vakanties verre van lui zijn, bepalen we zelf het ritme waarin we wat doen en dat geeft ruimte. Op je eigen moment, je eigen dingen doen.
Wat ik ook zo heerlijk vind is de rust in je hoofd. Geen computer, heel soms even iphone checken, geen tv en ik mis dan helemaal niks. Ook al zou de rest van de wereld op z'n kop staan, ik weet het even niet en dat bevalt me altijd erg goed.
Het vreemde is eenmaal thuis. Dan lijkt het wel of er een honger naar informatie bestaat. Alsmaar mail checken, sms berichten, facebook bekijken. Wat is dat toch?
Waarom een heel jaar lang zo gretig al die info opslurpen en dan in de vakantie er weer achter komen dat het zo heerlijk rustig is om niet alles te volgen? Hoe kan het toch dat ik er elke keer weer in trap?

Bang om iets te missen en er niet over mee kunnen praten?

Vanmorgen op het yoga-matje had ik dat rustige gevoel weer terug. En dat gevoel nu vasthouden....... adem in...en rustig uit....... Tja zo moeilijk is het dus niet. Ilse, hou vol.
 Oh! wacht even, er komt een mailtje binnen en volgens mij ook een smsje........

Goedemorgen!!

Vanmiddag bracht ik mijn dochter naar zwemles en op de trappen richting zwembad kwam de vochtige warmte me alweer tegemoet. Ik voel me in en rondom zo'n bad niet echt prettig. Een paar ouders hadden hun kind al afgeleverd bij meester Oscar en waren weer op weg naar de buitenlucht. In de kleedkamer trof ik nog wat ouders. Ikzelf krijg dan een soort samenhorigheidsgevoel (jullie ook hier in de hitte ?) en op de een of andere manier uit zich bij mij dat in het begroeten van die mensen. Ik gooi er tegen iedereen een GOEDEMIDDAG tegenaan en ja... dan krijg je ook wel een goedemiddag terug gewenst.
Ook bij het naar school brengen van mijn kinderen komt bij mij dat samenhorigheidsgevoel naar boven. (ja net als jij stond ik ook om 7 uur naast m'n bed en ja ik breng ze ook naar school en ja.. ik ga dan ook snel naar mijn werk). Dus klinkt er bij mij ook een GOEDEMORGEN en ja dan krijg ik hem ook wel weer terug.
De kleedkamer van de sportschool is ook zo'n voorbeeld.

Maar zeg ik niks, dan komt er af en toe wel een goedemorgen/middag wens naar mij toe maar toch een stuk minder naar mijn idee.
Ik vraag mij dus af: wat is de code hiervoor? Ik ken je niet dus zeg ik niks? Ik zit in een -ik wil hier niet zijn modus- dus zeg ik niks? Ik maak zelf wel uit of het een goede morgen gaat worden dus wens ik het jou ook niet toe?
Tja als je niet veel verwachtingen hebt van een ander, dan word je ook niet teleurgesteld, maar de wereld zou een stuk vrolijker zijn als we even de moeite nemen om elkaar een goedemorgen of middag toe te wensen.
Mijn overbuurvrouw heeft -ik vermoed na aanleiding van mijn 2e blog- een wedstrijdje 'glimlach van een vreemde scoren bedacht', vanmorgen om 8.30 uur had ze al 3 glimlachen van vreemden te pakken.
Ik daag iedereen uit om een dag lang je medemens een goedemorgen/middag toe te wensen..... wedden dat je jezelf ook opeens een stuk beter voelt!!!

Kalkoen

Voor mijn praktijkruimte is een manege met behalve paarden ook een paar schattige andere dieren. Een groot hangbuikzwijn, bokjes, maar mijn favorieten zijn toch wel de kalkoenen.
Al vaak heb ik ze bestudeerd en toen ik ze vandaag weer zag besloot ik dat deze kalkoenen absoluut een blogwaardig zijn.
Waarom? Omdat wij mensen de kalkoen als voorbeeld zouden moeten nemen. Vooral de zwarte kalkoen voor mijn praktijk. Ik zal vertellen waarom.
Naar mijn idee -en dan heb ik het over de kalkoen in het algemeen- is er tijdens het scheppingsproces van de kalkoen iets mis gegaan. Het proces is op het verkeerde moment verstoord. Neem nu dat rode hang flapvel bij zijn bek en rondom zijn nek. Dat kan toch niet de bedoeling zijn geweest? En toen het stemgeluid aan de beurt was, werd het proces weer verstoord. "Mijn" kalkoen laat regelmatig van zich horen en dat komt er een grappig maar vreemd geluid uit. Ik zou het niet eens kunnen beschrijven in woorden.
Ik wil het niet zeggen, maar eigenlijk is de kalkoen, of 'mijn kalkoen' ronduit lelijk. Qua uiterlijk en qua geluid. Als hij trots is dan showt hij zijn veren en de veren die hij nog heeft zijn op een paar na stuk.

Maar wat er ook gebeurt, 'mijn kalkoen' showt zichzelf continu, laat zijn geluid vaak horen, zet zijn borst vooruit en loopt rond met een houding van "ik ben de koning!". En daar zouden wij mensen nu een vooorbeeld aan kunnen nemen: ook al zit je haar totaal niet, komt er geen zinnig woord uit je strot die dag, zeggen mensen nare dingen over je..... zet je borst vooruit, recht je rug en wees simpelweg trots op jezelf en niemand maakt je wat !

Een vrolijke glimlach...

Vanmorgen fietste ik naar mijn massage-praktijk. Heerlijk weer, niks aan de hand. Op de een of andere manier fiets ik altijd knoerthard, geen idee waarom eigenlijk.
Het fietspad was nog een stuk rechtdoor maar ik moest remmen voor een auto met enorme aanhanger. Deze man wilde linksaf slaan de weg op en stond te wachten tot hij de bocht kon nemen." Ja hoor, dacht ik, blokkeer gewoon het hele fietspad met die aanhanger van je..." Ik voelde me behoorlijk geremd in mijn vaart en licht geirriteerd. Erger nog, ik moest stoppen want die auto bleef maar staan.
Op dat moment wil een andere auto rechtsaf mijn kant op afslaan maar ik stond met mijn fiets half op de weg te wachten tot die vervelende aanhanger eens door zou rijden.
Zucht...dan maar weer achteruit met mijn fiets, verdorie dat schiet toch niet op zo.
De auto die mijn kant op komt neemt nu rustig de bocht, rijdt even heel langzaam en de bestuurder kijkt mij recht in mijn ogen.
Een stralende glimlach komt me tegemoet, zijn arm zwaait vrolijk en hij steekt zijn duim omhoog.
Die stralende glimlach pakt me meteen... wat sta ik me nou te irriteren ?? Is het werkelijk zo erg dat die man met aanhanger waarschijnlijk ook op weg is naar zijn werk en kan hij er wat aan doen dat hij niet overkan steken op het moment dat ik dat wil??
Anders had ik toch mooi die vrolijke glimlach gemist!

Als ik mijn weg verder vervolg besluit ik minder hard te fietsen, kijken hoeveel glimlachen ik nog meer kan scoren! 

wat doe ik eigenlijk ?

Vandaag was ik bij een bedrijf in IJsselstein stoelmassages aan het geven. Toen het tijd was voor pauze nam ik mijn glas water en pakte mijn lekker boterham kipfilet met tuinkruiden. Mijn maag was er wel aan toe en ik verheugde mij op dit welverdiend moment.
Opeens schoot me te binnen dat ik nog iemand wilde bellen. Dat kan ik mooi nu even doen dacht ik met mijn brood in ene hand en een glas water in de andere hand. Ik was via 'contact' de gegevens van deze persoon al aan het opzoeken toen ik me opeens realiseerde: wat doe ik nu eigenlijk? Ik zit me te verheugen op mijn boterham en neem niet eens de tijd om ervan te genieten want ik wil tussendoor iemand gaan bellen.
Blij was ik dat ik dit constateerde en met de bewuste boterham plof ik heerlijk in een stoel. He he...
De iphone nog in de hand zie ik dat er mail binnen is gekomen, even antwoorden dan is dat ook maar gedaan.
Terwijl ik even later op versturen druk, word ik opeens moe van mijzelf.
Mijn brood is op. Hoe het smaakte zou ik niet weten. Ik had wel een 1/2 minuut aan het bewust eten van mijn brood gewijd............. Waar ben ik toch mee bezig???
Gelukkig nog 2 boterhammen te gaan! Ik krijg nog 2 kansen!