Woorden.

Soms moet je dingen zeggen, soms ook niet. Soms wil je dat de ander er iets mee doet en soms ook niet. Waar gaat het dan eigenlijk om? Om gehoord te worden, iemand te overtuigen van jouw beleving of opkomen voor je eigen plek of die van een ander.

Woorden gaan soms een eigen leven leiden, hun eigen weg en creëeren eigen gedachtes. Waarheid of niet of misschien bestaat er helemaal geen waarheid.

Misschien wil je dat de ander de dingen ziet zoals jij ze ziet. Maar kan dat? Heeft de ander niet een heel ander perspectief, een heel ander wereldbeeld of een andere beleving bij woorden.

Toch voel je de behoefte om iets te zeggen, uit te spreken. Het is jouw stuk, wat gehoord wil worden. Jouw stuk dat er ook mag zijn. 

De kunst is om het daar bij te laten. Dit is van jou en dat is van mij. Het mag er allebei zijn.

En als dat lukt, ieder in zijn eigen stuk laten, ontstaat er ruimte. En die ruimte is neutraal. Neutraal is mooi, daar kun je elkaar echt ontmoeten met ieder zijn eigen stuk.

Want het gaat om jou, om jouw plek. Die is er al, daar hoef je niet voor te vechten. Daar mag je van genieten en alles mag er zijn en langzaam ontdek je dat alles er al is.

Eten in het donker. (Over controle en loslaten)

Al jaren bezig met loslaten, meegaan in de stroom, alles laten zijn zoals het is. Massage, yoga noem het maar op.

Denk je dat je al een aardig eindje op weg bent, kom je jezelf keihard tegen tijdens een door vriendinnen aangeboden kado: eten in het donker!

Wat een ervaring, bedacht door  de organisatie Bartimeus om meer begrip te krijgen voor blinde- of slechtziende mensen.

Met de handen op de schouders van onze begeleider, betraden wij met z'n zevenen een aardedonkere ruimte. Werkelijk geen hand voor ogen te zien. In mijn hoofd direkt paniek, mijn hersenen trekken de conclusie dat dit een spookhuis is en verwachten harde geluiden of vieze slierten uit het plafond. Niets van dat. Help, wat dan? Nou gewoon een pikkedonkere ruimte. Maar zo gewoon vindt mijn lijf dat niet. Ik spreek mijzelf toe dat ik in het donker gewoon kan ademenen en dat vooral rustig moet doen. Mijn begeleidster laat me mijn stoel voelen waarop ik zelf ga uitzoeken hoe ik daarop ga zitten. In merk dat ik hard praat als ik vraag wie van de vriendinnen er naast mij komt zitten. Hard, want ik denk dat ze mij niet hoort omdat ik haar niet zie... Oef, ik word iets rustiger als mijn hersens geloven dat het een normale tafel is, normaal gedekt en angstvallig knijp ik af en toe in de arm van mijn buurvrouw want ik moet er niet aan denken dat ik hier opeens alleen ben, zo totaal gedesoriënteerd. He, we missen nog iemand van de groep. Deze schat was hem gesmeerd en probeerde zichzelf in de verlichte gang toe te spreken tot het oké was. Met klamme handen kwam ze met begeleidster heel stoer weer aan tafel, spijt dat ze ingestemd had om mij dit kado te geven.

Mijn ogen puilen uit mijn kassen in een hopeloze poging om iets te zien. Gaat echt niet lukken. Dan maar ogen dicht, dat geeft wat rust. Goh, wat klinken de geluiden om mij heen hard zeg. En het lijkt of de tafel achter ons wel heel dichtbij staat. 

Oke, iedereen zit en we gaan een poging doen om zelf een glas water in de schenken. Shit, nu zit ik in de boter met mijn vingers. Waar is de waterkan? "Hier", roept iemand, maar waar is hier?

Ik word er nu melig van. Gelukkig het begint te wennen. Mijn andere buurvrouw roept steeds dat ze rustig achterover gaat leunen om de spanning uit haar rug en nek te verminderen. Ja verrek, ik merk dat ik gebogen en strak boven mijn bord hang. Waarom ? Geen idee!

Het voorgerecht komt met wijn. Ik voel sla en saus, proeven...hmmm lekker. Ga ik nu snijden of op geluk prikken? Dat laatste maar. Veel te grote happen heb ik nu in mijn mond. We krijgen er een beetje de slappe lach van. Een vriendin vindt het jammer dat we niet tot een goed gesprek komen, maar dat is nu nog teveel gevraagd. Ik heb al mijn zintuigen nodig om überhaupt wat in mijn mond te krijgen. En ja het eerste glas gaat om, wat was het en van wie. Degene met natte broek wil nu weten of er rode wijn gemorst is, maar na een wiskundige berekening moet het wel de witte wijn geweest zijn van iemand. Gelukkig. Het hoofdgerecht volgt, heerlijk, we denken varkenshaas met puree en iemand zegt haricoverts. Die zijn dan van mijn bord gestolen want ik heb ze niet... Oh opeens lijkt mijn bord een stuk langer en goh, ik heb toch haricoverts, lekker!

Dan ook nog een nagerecht: ijs, iets zachts, gelei, oh fruit. Vanwege dit -verlate- verjaardagskado word ik ook nog toegezongen en worden alle mensen in de donkere ruimte uitgenodigd om mij te komen feliciteren. Nou kom maar op dan. Compleet gedesoriënteerd voel ik overal handen en ja hoor een knuffel en ik word zelfs gezoend voor mijn verjaardag. Het word steeds leuker.

Als al het eten op is krijgen we een kliein lampje op tafel Dat doet al zeer aan je ogen. De tafel blijkt kleiner dan we dachten en de andere mensen zitten verder weg dan we ingeschat hadden. In het licht mogen we weer naar een andere zaal waar we foto's te zien krijgen wat we gegeten hebben. De foto van het grand dessert maakt de meeste indruk. Wel 5 verschillende lekkernijen die ik helaas behoorlijk door elkaar in mijn mond gestopt had, jammer.

Doodmoe, maar compleet voldaan hangen we met een kop koffie op de bank. Wat een ervaring. Wat een behoefte aan ordening en controle heb ik gevoeld in die 2 uur dat het duurde.We waren blij dat het weer licht werd. 2 Uurtjes werd 1 zintuig uitgeschakeld en ik was compleet de kluts kwijt. Voor veel mensen gaat nooit meer het licht aan. Lieve vriendinnen, dank voor deze mooie ervaring, ik heb nog wel een weg te gaan, maar er is weer een heel mooi stukje bewustzijn bijgekomen!

Ruzie.

Mijn meiden kunnen heel goed ruzie maken. Over werkelijk van alles. Wie vandaag met de rode playmobile auto mag spelen, wie het laatste koekje mag, wie recht heeft op een groter stuk van de bank... verzin het en mijn meiden zijn in staat om er een strijd van te maken. "Dat is niet eerlijk" wordt -tig keer per dag herhaald. Gek word ik ervan. In de vakantie zwakte het geruzie zowaar wat af. Met alleen een tent, een bikini, loomelastiekjes en een badmintonset waren ze in de eerste dagen ook nog in staat om daar over te bekvechten, maar er kwam rust.

Langzaamaan konden zij weer samenwerken, overleggen en ja de ander werd zelfs wat gegund. Daarna de fase van overal samen de slappe lach van krijgen, helemaal niet meer naar de spullen omkijken en gewoon maar zien wat er voor handen was. Geen geruzie, maar spelen met wat er is.

Heerlijk! Opeens weet je weer dat we helemaal niet zoveel nodig hebben.

Eenmaal thuis werd al het speelgoed uit de kast gehaald, want daar hadden ze zo lang niet mee gespeeld. (lees: 3 weken). En er werd gezellig mee gespeeld. Langzaamaan begint het geruzie weer. Het is nog te doen, maar of dat zo gaat blijven daar kan ik alleen maar op hopen.

Natuurlijk vind ik dat onze kinderen zich gedragen als verwende prinsessen. 3 Weken naar Zuid-Frankrijk geweest, volop vakantie gevierd, nu weer in huis dat uitpuilt van het speelgoed en dan nog ruzie.

Hoe kon het toch dat ze met alleen de tent, bikini en badmintonset veel minder tot geen ruzie maken?

Diep in mijn hart weet ik het: wij ouders veroorzaken het zelf door de overvloed aan spullen dat er voor hen is. Zoveel keus dat ze niet weten wat ze daar nu uit moeten kiezen. Dan kijk je naar de ander die wel kon kiezen en hoe leuk zij daar mee speelt. Dan wil jij dat ook. Het gaat niet om net die rode playmobile auto, het gaat erom hoe je jezelf handhaaft tussen die berg speelgoed en spullen.

Mijn raad om gewoon wat anders te kiezen als je er samen niet uitkomt is in hun oren compleet belachelijk. Ik denk dat ik ga adviseren om minstens de helft van alle spullen weg te geven, of in ieder geval 1/3. 

Kinderen in Nepal heb ik zien spelen met alleen een zak rijst. En ze leken erg gelukkig. Nu vind ik dat in onze maatschappij iets te ver gaan, alhoewel.... ik kan t eens proberen.

Happy rainy day?

Kijkend naar de regen, met de tweede set droge kleren aan vandaag voel ik mijn energie langzaam minder worden. Ik bewonder de mensen die zich niets van de regen aantrekken. Mijn jongste dochter kreeg een uitnodiging voor een kinderfeestje: bikini of regenpak mee, we gaan naar buiten. Zij wel.

Ik ga alleen naar buiten met regen als t echt moet.

Zo heb ik jaren geroepen dat ik echt niet van kou hou en ook niet van nat en donker. Geef mij maar een tropisch strand met warme zon. 

Zo langzamerhand heb ik ervaren dat het een niet zonder het ander kan. Geen licht zonder donker, geen berg zonder dal, geen vreugde zonder verdriet. Dat begrijpen is een ding, maar er dan nog vrede mee hebben is weer wat anders.

Tot ik op de facebookpagina van Kit Le Large terecht kwam. Heerlijke vrolijke kunst, waar ik blij van word. Op 1 van haar vrolijke tekeningen staat 'Gelukkig zijn is het eenvoudigste wat er is: doe gewoon dingen waar je blij van wordt.'

Dat klinkt heel makkelijk en ergens weet ik dat ook wel. Ik heb nog 3 kwartier voordat ik door de regen naar het hockeyveld moet. Ik ga mijzelf nu blij maken met een heerlijke homemade cafe latte, ergens ligt vast nog wel wat lekkers voor erbij, ik ga op de bank zitten en er heel erg van genieten.

Het idee geeft me al een goed gevoel. 

Op een kunstkaart van Kit Lelarge zie ik staan: Rustig zitten niets doen, de lente komt en het gras groeit vanzelf.....

Haha zo is het, ik hoef niets te doen, kan mij die regen schelen, de lente/zomer komt vanzelf. Gewoon dingen gaan doen waar je blij van word!

Veranderen wat goed is ????

Als iets goed is, zelfs meer dan goed. Als iets een geluksgevoel geeft, een vrijheidsgevoel, altijd fijn en altijd gezellig is, altijd samen, nooit eng….. waarom zou je dat dan toch willen veranderen?

Omdat verandering energie geeft, nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden. Maar leg dat maar eens uit aan je 10 jaar oude dochter als je vertelt dat onze legerbus, de camper verkocht wordt.

Haar hart brak, tranen vloeiden over haar wangen en ze keek ons aan met een blik: hoe kunnen jullie dat doen. Ons huisje op wielen daar mag niemand anders aankomen. En ik voel met haar mee. Onze groene stalen ros die ons 10 jaar lang gebracht heeft waar we wilden zijn, die we stap voor stap zelf omgebouwd hebben tot geweldige kampeerbus. De plek waar we samen zijn, waar het goed is en waar we beseffen dat we verder weinig nodig hebben dan dat.

Verdriet werd omgezet in actie: tekeningen met leuzen “hij wordt NIET verkocht” werden in ons huis opgehangen. Dreigingen dat ze tegen de koper ging zeggen dat de het een roestige ding is slingerde ze ons om de oren. En als ik haar aankeek kwam er weer een traan en alsof dat nog niet genoeg duidelijk maakte, een tekening met I love bus.

De koper kwam toch, een hele sympathieke man uit Belgie. Al 5 jaar op zoek naar zo’n bus. Met thuis een plek waar de bus binnen kan staan. Iemand die de bus, onze bus zal koesteren. Samen met zijn vrouw en hond. Een betere nieuwe eigenaar is er niet.

Soms moet je een deur dicht doen om een andere, nieuwe deur open te kunnen doen. Een verrassing wat er dan komen gaat. Alsof er opeens weer een veld met mogelijkheden voor je voeten ligt. Alsof je hersenen ook weer creatief en anders gaan denken. En dat geeft energie, een goed gevoel. Een gevoel waar wijzelf weer heel blij van worden.

Bedankt trouwe bus, voor 10 heerlijke jaren. Onze wegen scheiden zich binnenkort, maar het is goed. Voor allebei nieuwe kansen.

En lieve Lola, ik begrijp jouw verdriet. Jouw verdriet mag er zijn.En de tijd gaat ons leren wat wijsheid is. Blijven bij het oude of de deur openzetten voor nieuwe kansen? 

Keuzes maken of nu even niet?

Voor het schap met tijdschriften brak ik mijn hoofd welke ik nou wilde nemen. Happinezz met onderwerp Thuis komen. Yoga magazine over Houdingen voor meer balans of Flow magazine over Dingen anders doen en keuzes maken…..

Pfffff wat een boel onderwerpen. 

Hoe langer ik wachtte, hoe ingewikkelder ik de keuzes vond worden. Kies ik nu iets puur voor mijzelf of ook voor een blad wat straks in de ontvangstruimte van de praktijk kan liggen?

Mijn ogen gingen nog 3 keer  langs het schap. 

Waar heb ik nu daadwerkelijk zin in? 

Mijn ogen werden direkt getrokken naar het schap met de paaseitjes. Yes, wat een goede keus.

Even niet bezig zijn met balans, hoofd leegmaken, maar ontzettend toegeven aan het nu: paaseitjes kopen en thuis heerlijk genieten van een kop koffie met een chocolade ei.

Zooooo dat idee alleen al gaf vreugde, blijdschap, een goed gevoel. Wat ben ik goed in mindfulness vandaag: ervaren van meer geluk en rust, huidige ervaringen optimaliseren, handelen met aandacht in het hier en nu, bewuster keuzes maken. 

Nog 1 mindfulnesspunt waar ik aan ga werken: persoonlijke kracht en zelfvertrouwen ontwikkelen. Heel krachtig neem ik nog een paasei en met veel vertrouwen eet ik hem lekker op.

Wat een goede keuze van mijzelf!

Jouw gedachtes veranderen de wereld!

Hoewel ik het heerlijk vind om naar andere mensen te kijken, liefst van achter mijn zonnebril op het terras, voel ik mij altijd wat ongemakkelijk als anderen mij aanstaren. Er schieten dan allerlei gedachtes door mijn hoofd. zoiets als : Nee he is mijn uitgroei nu alweer zichtbaar? 

Gister bij de AH besloot ik in de tegenaanval te gaan. Ik keek de beste starende man strak in zijn ogen terug. Oh sorry, riep de arme man. Alsof hij iets vreselijks gedaan zou hebben, mij in de weg liep, of wat zou er in zijn hoofd omgegaan zijn?

Soms houdt mijn dochter een klaagzang dat ze de langzaamste van de wereld is of de stomste. Ik vertel haar dan dat ze zelf die gedachtes in haar hoofd stopt. En als ze veel van die gedachtes in haar hoofd stopt, haar hersenen het nog gaan geloven ook.

In de AH moest ik hier ineens aan denken. Ik stop zelf de gedachte in mijn hoofd dat iemand iets van mijn uitgroei vindt omdat hij mij aanstaart.

Als ik het nu opschrijf klinkt het al ronduit belachelijk. Toch schiet soms vreemde gedachtes door mijn hoofd als ik merk dat er naar me gekeken wordt.

Mijn tegenaanval van recht terugkijken vond ik -gezien de tegenreactie- iets te hard ingezet. Een mooi moment voor een zachtere aanpak. Ik wilde niet meer in de verdediging om van mijn ongemakkelijke gevoel af te komen, maar naar een andere beleving.

Dus haalde ik de gedachtes van zichtbare haaruitgroei en dergelijke uit mijn hoofd en stopte er leuke gedachtes in. Dat iedereen die mij nu zou gaan aanstaren mijn jas natuurlijk ook zo leuk vond, en dat het opviel dat mijn haar goed geknipt is en dat deze persoon net als ik blij zou gaan worden van al die heerlijke spullen in onze winkelwagentjes.

Die blije gedachtes gaven mij direkt een ander, zeer prettig gevoel! Ik moest er gister in de rij bij de kassa, zelf een beetje om lachen en prompt schenkt iemand naast mij, mij ook een glimlach.

En zo simpel kan het dus zijn: creëer je eigen leuke gedachtes, de overtuiging dat het waar is volgt vanzelf en maak zo de wereld voor jou en de mensen om je heen weer een stukje mooier!

Genieten van geluk.

Vandaag in de praktijk kwam ik het weer tegen: mensen die vele factoren opsommen waardoor ze zich gelukkig zouden moeten voelen, (het gaat goed met de kinderen, mijn man, mijn werk…)zich ergens ook wel een beetje gelukkig voelen maar toch niet helemaal gelukkig zijn. Het antwoord hebben ze ook al bedacht: "ik moet weer terug naar mijn basis dan komt het geluksgevoel wel weer." En of ik hen met de behandeling wil helpen om terug in die eigen basis te komen.

Soms helpt dat inderdaad, terug komen in je basis.

Maar vandaag zag ik een patroon wat ik steeds vaker zie. We vinden het zo moeilijk om van geluk te genieten. We zijn zo hard aan het werk om het geluk te vinden. Alles om ons heen zo goed mogelijk te regelen. We zien zelfs al dat de omstandigheden al zo zijn dat we ons gelukkig zouden moeten voelen, maar toch voelt het niet zo.

De oplossing hiervoor is zo simpel dat mensen me vaak niet geloven. De oplossing is om direct te stoppen met hard werken op zoek naar geluk of het geluksgevoel. Het gelukk is er al en je mag ervan genieten zonder dat je ervoor werkt. En dat gaat er niet in: eerst moet er strijd geweest zijn, een prestatie geleverd of heel hard gewerkt worden en dan kan het geluk komen. Zomaar aannemen dat geluk er al is, dat is zo lastig. Het lijkt wel in onze genen te zitten, somber zijn, hard werken eerst door diepe dalen en wat nog meer.

Buddha's wijsheid zegt: er is geen weg naar geluk, geluk is de weg.

Het is nu 2014, laten we het leven van de positieve kant gaan bekijken, zonder maar.

Niet meer werken voor geluk, maar genieten van geluk dat er allang is.

Is echt niet moeilijk, geloof me, nu nog het laatste stapje: gun het jezelf.

Wat vind jij?

Hoe moeilijk is het om niet te oordelen. Het is bijna niet te doen. Toch zou het leven een stuk makkelijker zijn als je niet zou oordelen.
Vooral als mensen handelen op een manier die helemaal niet bij jou past, maar waar jij wel mee te maken hebt.
Soms wordt je mening gevraagd over mensen en daarmee jouw oordeel. Degene die dit vraagt, zoekt steun in zijn of haar eigen oordeel. Zeg dan dat je er helemaal niks van vindt en ook niet eens een oordeel wilt hebben.
Mijn kinderen vragen vaak naar mijn mening. Nou eigenlijk zijn ze op zoek naar een bevestiging van hun eigen oordeel over een situatie. "Dat is toch stom mam?" Als ik dan antwoord dat ik er niks van vind, vinden ze dat heel irritant. Op dat moment kunnen ze mij niet meer in een hokje plaatsen, ik ben geen voor - of tegenstander, wat ben ik dan?

Maar goed, als je dan toch een oordeel wilt hebben, oordeel dan over zaken waar je blij van wordt, wat je energie geeft. En het mooie is, je gaat dit uitstralen en mensen reageren positief op je.
Als we dat nou allemaal doen vanaf morgen, gaat de wereld vanzelf een beetje stralen.