zondag 17 juni 2012

Beste Rob, wilt u gaan zitten ?




Sommige dingen zijn leuk en kunnen nog leuker. Maar sommige dingen zijn niet leuk en kun je ook echt niet leuker maken.

Een tijd geleden ben ik gestopt met het lezen van de krant en het volgen van het 8 uur journaal. Bevalt prima. Het nieuws dat ik echt moet weten komt toch wel naar mij toe en ik gooi mezelf niet meer vol met allerlei negatieve berichten.

Tot van de week, lekker bakje koffie en voor ik het door had,  vanuit oude gewoonte, het journaal aangezet. En daar gingen we weer: eurocrisis hier, oorlog daar. Maar dat vond ik op dat moment nog niet eens het vervelendste.Het vervelendste vond ik de nieuwslezer!
Hij was gaan staan! Lekker volop in beeld, met drukke achtergrond alle treurigheden voorlezen.
Alsof hij een flitsende nieuwsshow aan het presenteren is. Wat is dit?
Het nieuws is niet leuk, zal nooit leuk worden en ga ook vooral niet proberen om het leuker te maken.
Hierbij een oproep: Geachte Rob Trip, ga alstublieft gewoon lekker zitten bij het voorlezen van al deze ellende. Dat brengt tenminste nog een beetje rust bij het horen van weer aardschokken in Italie.
Doet u nu maar gewoon, leuker kunt u het echt niet maken.
Zo, ik heb gezegd. Nu even mijn wijntje veel leuker maken met een heerlijk zak chips!

zaterdag 2 juni 2012

Stress-aanpas-knop.


Als mijn kinderen zich druk maken voor spannende dingen dan heb ik daar alle begrip voor. Soms komt daar zelfs buikpijn bijkijken. Buikpijn voor een spreekbeurt, buikpijn voor het leuke juffenfeest of de uitvoering van streetdance. Als moeder leef ik mee, ik erken hun gevoel, ontzie ze een beetje, zet een extra kopje thee.
Kortom ik pas me een beetje aan en probeer de sfeer zo relax mogelijk te houden. Ookal heb ik het zelf druk, ergens zit een knop die ik voor hen omzet.
Echter was ik van de week degene met zenuwen in het lijf. In mijn hoofd was ik al een maand met een presentatie bezig en nu kwam hij wel erg dichtbij. De douchedeur had mijn speech al 8 keer gehoord, alles was voorbereid maar de zenuwen leken nog niet overtuigd. Ja op zo'n moment kunnen ook moeders net even wat minder hebben. Maar denk je nou dat mijn meiden daar rekening mee gaan houden?
No way, lekker zeuren, veel ruzie maken, liefst om en om, overal boos om worden en vooral nergens aan meewerken.
Nou vraag ik je: ben ik nou gekke Henkie die zich loopt aan te passen of gaat die aanpasknop op latere leeftijd vanzelf ergens groeien?
Het zal toch wel...toch ????