Wat voel ik me ellendig...
Dacht zo ontzettend grappig te zijn....
Mijn kinderen hadden blij hun schoen gezet bij de achterdeur. Uit volle borst gezongen, schoenen vol met knutselwerkjes gestopt en water voor het paard. Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht.
En mama dacht: leuk een grapje, doen we net alsof hij dit keer door de voordeur is gekomen. Als eerste struikelt hij dan over die 100 paar schoenen op en om het schoenenrek.
Dus alle schoenen die mama-piet kon vinden waren gevuld met pepernoten en 2 schoenkadootjes lagen er ook nog ergens tussen.
De volgende ochtend hoor ik de meiden ontwaken: zachtjes gaan de kindervoetjes, trippel trappel de trap af, door de donkere gang en recht op hun doel af naar de schoenen bij de achterdeur......
Wat gerommel aan het gordijn bij 2 lege kinderschoenen en het bleef stil. Heel stil, doodstil.
Na 10 min. in mijn bed brak mijn hart en ik naar beneden. Op de bank 2 verdrietige, doch zichzelf groothoudende zieltjes. "Mam, er zit niks in de schoen...."
Mijn slecht gespeelde kreet "maar kijk nou in de gang" werd lauw ontvangen. Het leed was al geleden, de kleine schoenkadootjes maakten het iets minder wrang, maar ik voelde het nieuwe laagje eelt op hun hartjes ...
Van oude patronen moet je checken of de houdbaarheidsdatum nog klopt, maar van sommige oude patronen moet je simpelweg, afblijven!
Dank u sinterklaas voor deze wijze les.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten