Jezelf zijn.

Mijn missie in de praktijk is om mensen weer zich zelf te laten zijn. Te laten voelen hoeveel spanning er in het lichaam is en om te kijken of dat op dit moment nog nodig is of kun je gewoon zijn wie je bent.
Maar toen kwam er een bezoeker die mijn missie even aan het wankelen bracht.
"Jezelf zijn" zei hij en het was even stil.
Hij vroeg of ik alle diploma's aan de muur echt nodig had om mijn beroep goed uit te kunnen oefenen. Na even nadenken antwoordde ik dat dat niet zo was. Een paar wel, maar een paar diploma's zijn er ook omdat er mensen zijn die dmv een diploma zekerheid willen of ik echt wel weet waar spieren zitten of waar reflexpunten te vinden zijn.
Dat bevestigde hij en dacht zelfs dat 95% van alle mensen afgaan op zo'n papiertje zonder echt af te gaan op jou als persoon zelf. Deze bezoeker had ontdekt dat hij in die wereld leefde. Een wereld waar het draait om titels, vandaag ben je heel wat maar zeg je iets wat niet past bij de verwachtingen van je titel dan ben je morgen niks meer. En in die wereld verdiende hij wel zijn geld,
hoe kun je dan jezelf zijn?
Ja, daar stond ik dan. Hoe kan ik vanuit mijn praktijk daar nu wat aan doen?
Al snel werd mijn gevoel voor mijn missie alleen nog maar versterkt. Je kunt jezelf zijn, voel of alle spanning in je lijf nog nodig is. Op het moment dat je kunt ontspannen, doe het dan ook. En als je vindt dat je een rol moet spelen kun je die gaan spelen met de bijbehorende spanningen, maar... daar kies je op dat moment zelf voor.
Ik kan je laten voelen hoe je jezelf kunt zijn, maar heb jij het lef om daadwerkelijk jezelf te worden?
Als er 1 schaap over de dam is, hoeveel drs. en professorschapen zullen er dan volgen?