Als mijn kinderen zich druk maken voor spannende dingen dan heb ik daar alle begrip voor. Soms komt daar zelfs buikpijn bijkijken. Buikpijn voor een spreekbeurt, buikpijn voor het leuke juffenfeest of de uitvoering van streetdance. Als moeder leef ik mee, ik erken hun gevoel, ontzie ze een beetje, zet een extra kopje thee.
Kortom ik pas me een beetje aan en probeer de sfeer zo relax mogelijk te houden. Ookal heb ik het zelf druk, ergens zit een knop die ik voor hen omzet.
Echter was ik van de week degene met zenuwen in het lijf. In mijn hoofd was ik al een maand met een presentatie bezig en nu kwam hij wel erg dichtbij. De douchedeur had mijn speech al 8 keer gehoord, alles was voorbereid maar de zenuwen leken nog niet overtuigd. Ja op zo'n moment kunnen ook moeders net even wat minder hebben. Maar denk je nou dat mijn meiden daar rekening mee gaan houden?
No way, lekker zeuren, veel ruzie maken, liefst om en om, overal boos om worden en vooral nergens aan meewerken.
Nou vraag ik je: ben ik nou gekke Henkie die zich loopt aan te passen of gaat die aanpasknop op latere leeftijd vanzelf ergens groeien?
Het zal toch wel...toch ????
Geen opmerkingen:
Een reactie posten