Ik stond vandaag bij de schoenmaker om schoenen met weer nieuwe zolen op te halen. De beste man was erg druk met een paar pumps van een andere klant bezig. Na een minuut vroeg de man of ik tussendoor even wilde afrekenen. "Nee hoor", zei ik "ik wacht wel even. Voelt u zich alstublieft niet opgejaagd door mij" hoor ik mijzelf ook nog zeggen.
Druk gaat de man weer verder. Hmm, het was nog wel erg veel werk wat hij moest doen zag ik en lichte spijt voel ik opkomen van mijn opmerking van net.
Al wachtend kijkt de andere klant mij aan en begint haar verhaal. Een mooi verhaal. Na een minuut of drie komt de tweede schoenmaker erbij en hij verontschuldigt zich direct dat hij niet gezien had dat ik stond te wachten.
Natuurlijk kon ik nu niet opeens een ander standpunt gaan innemen en uiterst vriendelijk vertel ik dat het helemaal niet erg is om te moeten wachten. De betreffende man kijkt mij eerst verbaasd aan en tovert dan een warme glimlach tevoorschijn.
Wat er gebeurde is interessant; wachten kunnen we niet meer. Wachten irriteert en als je een klant tevreden wilt houden laat je hem of haar niet wachten. Wachten is vervelend, zonde van je tijd en heel erg. Terwijl ik nu tijdens en door het wachten een mooi verhaal gehoord hebt en een mooie glimlach ontvangen heb.
In de volgende winkel weet k dat ik maar 10 minuten heb tot mijn afspraak. Ik neem mij voor dat ik niet ga uitstralen dat ik haast heb. Rustig koop ik mijn spullen laat het inpakken en wacht heel rustig wat komen gaat… En er komt weer een verhaal, een levensverhaal wat mij raakt. Ik wacht tot het verhaal afgelopen is.
Wachten irriteerde niet meer, wachten gaf ruimte, verbinding en ook een goed gevoel. Zal me dat morgen weer gaan lukken?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten