Ruzie.

Mijn meiden kunnen heel goed ruzie maken. Over werkelijk van alles. Wie vandaag met de rode playmobile auto mag spelen, wie het laatste koekje mag, wie recht heeft op een groter stuk van de bank... verzin het en mijn meiden zijn in staat om er een strijd van te maken. "Dat is niet eerlijk" wordt -tig keer per dag herhaald. Gek word ik ervan. In de vakantie zwakte het geruzie zowaar wat af. Met alleen een tent, een bikini, loomelastiekjes en een badmintonset waren ze in de eerste dagen ook nog in staat om daar over te bekvechten, maar er kwam rust.

Langzaamaan konden zij weer samenwerken, overleggen en ja de ander werd zelfs wat gegund. Daarna de fase van overal samen de slappe lach van krijgen, helemaal niet meer naar de spullen omkijken en gewoon maar zien wat er voor handen was. Geen geruzie, maar spelen met wat er is.

Heerlijk! Opeens weet je weer dat we helemaal niet zoveel nodig hebben.

Eenmaal thuis werd al het speelgoed uit de kast gehaald, want daar hadden ze zo lang niet mee gespeeld. (lees: 3 weken). En er werd gezellig mee gespeeld. Langzaamaan begint het geruzie weer. Het is nog te doen, maar of dat zo gaat blijven daar kan ik alleen maar op hopen.

Natuurlijk vind ik dat onze kinderen zich gedragen als verwende prinsessen. 3 Weken naar Zuid-Frankrijk geweest, volop vakantie gevierd, nu weer in huis dat uitpuilt van het speelgoed en dan nog ruzie.

Hoe kon het toch dat ze met alleen de tent, bikini en badmintonset veel minder tot geen ruzie maken?

Diep in mijn hart weet ik het: wij ouders veroorzaken het zelf door de overvloed aan spullen dat er voor hen is. Zoveel keus dat ze niet weten wat ze daar nu uit moeten kiezen. Dan kijk je naar de ander die wel kon kiezen en hoe leuk zij daar mee speelt. Dan wil jij dat ook. Het gaat niet om net die rode playmobile auto, het gaat erom hoe je jezelf handhaaft tussen die berg speelgoed en spullen.

Mijn raad om gewoon wat anders te kiezen als je er samen niet uitkomt is in hun oren compleet belachelijk. Ik denk dat ik ga adviseren om minstens de helft van alle spullen weg te geven, of in ieder geval 1/3. 

Kinderen in Nepal heb ik zien spelen met alleen een zak rijst. En ze leken erg gelukkig. Nu vind ik dat in onze maatschappij iets te ver gaan, alhoewel.... ik kan t eens proberen.