Soms moet je dingen zeggen, soms ook niet. Soms wil je dat de ander er iets mee doet en soms ook niet. Waar gaat het dan eigenlijk om? Om gehoord te worden, iemand te overtuigen van jouw beleving of opkomen voor je eigen plek of die van een ander.
Woorden gaan soms een eigen leven leiden, hun eigen weg en creëeren eigen gedachtes. Waarheid of niet of misschien bestaat er helemaal geen waarheid.
Misschien wil je dat de ander de dingen ziet zoals jij ze ziet. Maar kan dat? Heeft de ander niet een heel ander perspectief, een heel ander wereldbeeld of een andere beleving bij woorden.
Toch voel je de behoefte om iets te zeggen, uit te spreken. Het is jouw stuk, wat gehoord wil worden. Jouw stuk dat er ook mag zijn.
De kunst is om het daar bij te laten. Dit is van jou en dat is van mij. Het mag er allebei zijn.
En als dat lukt, ieder in zijn eigen stuk laten, ontstaat er ruimte. En die ruimte is neutraal. Neutraal is mooi, daar kun je elkaar echt ontmoeten met ieder zijn eigen stuk.
Want het gaat om jou, om jouw plek. Die is er al, daar hoef je niet voor te vechten. Daar mag je van genieten en alles mag er zijn en langzaam ontdek je dat alles er al is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten