Het fietspad was nog een stuk rechtdoor maar ik moest remmen voor een auto met enorme aanhanger. Deze man wilde linksaf slaan de weg op en stond te wachten tot hij de bocht kon nemen." Ja hoor, dacht ik, blokkeer gewoon het hele fietspad met die aanhanger van je..." Ik voelde me behoorlijk geremd in mijn vaart en licht geirriteerd. Erger nog, ik moest stoppen want die auto bleef maar staan.
Op dat moment wil een andere auto rechtsaf mijn kant op afslaan maar ik stond met mijn fiets half op de weg te wachten tot die vervelende aanhanger eens door zou rijden.
Zucht...dan maar weer achteruit met mijn fiets, verdorie dat schiet toch niet op zo.
De auto die mijn kant op komt neemt nu rustig de bocht, rijdt even heel langzaam en de bestuurder kijkt mij recht in mijn ogen.
Een stralende glimlach komt me tegemoet, zijn arm zwaait vrolijk en hij steekt zijn duim omhoog.
Die stralende glimlach pakt me meteen... wat sta ik me nou te irriteren ?? Is het werkelijk zo erg dat die man met aanhanger waarschijnlijk ook op weg is naar zijn werk en kan hij er wat aan doen dat hij niet overkan steken op het moment dat ik dat wil??
Anders had ik toch mooi die vrolijke glimlach gemist!
Als ik mijn weg verder vervolg besluit ik minder hard te fietsen, kijken hoeveel glimlachen ik nog meer kan scoren!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten