Kalkoen

Voor mijn praktijkruimte is een manege met behalve paarden ook een paar schattige andere dieren. Een groot hangbuikzwijn, bokjes, maar mijn favorieten zijn toch wel de kalkoenen.
Al vaak heb ik ze bestudeerd en toen ik ze vandaag weer zag besloot ik dat deze kalkoenen absoluut een blogwaardig zijn.
Waarom? Omdat wij mensen de kalkoen als voorbeeld zouden moeten nemen. Vooral de zwarte kalkoen voor mijn praktijk. Ik zal vertellen waarom.
Naar mijn idee -en dan heb ik het over de kalkoen in het algemeen- is er tijdens het scheppingsproces van de kalkoen iets mis gegaan. Het proces is op het verkeerde moment verstoord. Neem nu dat rode hang flapvel bij zijn bek en rondom zijn nek. Dat kan toch niet de bedoeling zijn geweest? En toen het stemgeluid aan de beurt was, werd het proces weer verstoord. "Mijn" kalkoen laat regelmatig van zich horen en dat komt er een grappig maar vreemd geluid uit. Ik zou het niet eens kunnen beschrijven in woorden.
Ik wil het niet zeggen, maar eigenlijk is de kalkoen, of 'mijn kalkoen' ronduit lelijk. Qua uiterlijk en qua geluid. Als hij trots is dan showt hij zijn veren en de veren die hij nog heeft zijn op een paar na stuk.

Maar wat er ook gebeurt, 'mijn kalkoen' showt zichzelf continu, laat zijn geluid vaak horen, zet zijn borst vooruit en loopt rond met een houding van "ik ben de koning!". En daar zouden wij mensen nu een vooorbeeld aan kunnen nemen: ook al zit je haar totaal niet, komt er geen zinnig woord uit je strot die dag, zeggen mensen nare dingen over je..... zet je borst vooruit, recht je rug en wees simpelweg trots op jezelf en niemand maakt je wat !